منبری که آتش می افروزد، چه کسانی از حاج منصور ارضی بریدند

او همان کسی است که به شهادت بعضی از مریدان سابقش در آتش سوزی مسجد ارک از در دیگر مسجد خارج شد و رهایی یافت در حالی که زن و بچه های نمازگزار در آتش سوختند و زیر پا له شدند، هم او بود که در شب دوم خرداد 76 هنگام مراسم دعای کمیل مردم را تهدید کرد که اگر فردا به خاتمی رأی دهید، اشکهایی که از شما گرفتم حرامتان باشد، او بود که مداحی را سیاسی کرد و مذهبیون سنتی بازار به همین علت او را ترک کردند،و هم او بود که در یکی از مراسمهایش عبدالله نوری را تهدید به ضرب و شتم کرد
یکی از وقایعی که در هیاهوی 25 بهمن امسال به فراموشی سپرده شد، سالگرد آتش گرفتن مسجد ارک در 26 بهمن سال 83 بود.جدا از حوادث سیاسی،شهر تهران در دو دهه گذشته، چند حادثه ناگوار را در حافظه شهروندان خود ثبت کرد، از تلخترین آنها میتوان به برخورد مینی بوس دانش آموزان به دیوار پونک، قتلهای زنجیره ای خفاش شب و غرق شدن دختران محصل در پارک شهر اشاره کرد. تمام این وقایع فضای رسانه ای کشور را به شدت تحت تأثیر قرار دادند، اما واقعه ای که علیرغم عمق فاجعه کمتر رسانه ای شد یا به عبارتی اجازه پرداختن به آن داده نشد، آتش گرفتن مسجد ارک، مقر اصلی هیأت حسین جان در اولین روزهای محرم سال 83 بود که جان بیش از هفتاد نفر از نمازگزاران را گرفت. هیأت حسین جان که در دو دهه اخیر به واسطه مداحی پر حاشیه حاج منصور ارضی شهرت پیدا کرد. کسانی که اخبار روز 27 بهمن 83 را از تلویزیون دیدند،هرگز رفتار طلبکارانه و بی تفاوت مسئول هیأت حسین جان را فراموش نمیکنند، این فرد حتی در مصاحبه اش با بازماندگان قربانیان حادثه ابراز همدردی نکرد. حاج منصور ارضی که در تیر ماه امسال هم در رابطه با این حادثه به دادگاه فرا خوانده شد، به گفته برخی از جوانان سابق این هیأت شب حادثه در میان نمازگزاران حضور داشت و هنگامی که آتش شعله گرفت او از در دیگری از مسجد خارج شد،که بعد از آن این موضوع موجب دل کندن بسیاری از افراد این هیأت شد.از آنجا که یکی عامل مهم گسترش اتش، خیمه ها و برزنتهایی بودند که توسط هیأت حسین جان و به مناسبت محرم در مسجد برپا شده بود، در مقصر بودن مسئولین هیأت حسین جان جای هیچ شک و شبهه ای نیست، اما چرا در این مورد خاص ما با متهمانی طلبکار مواجه هستیم، چرا صدا و سیما در حد یک خبر چند دقیقه ای و آن هم فقط در روز بعد از حادثه و با ارائه آمار کمتری از جانباختگان، این واقعه را بازتاب میدهد و بعد هم آن را به فراموشی میسپارد، در حالیکه آتش سوزی در یکی از کلوبهای شبانه در کشورهای غربی با تلفاتی کمتر از یک دهم این واقعه، میتواند خوراک خبری یک هفته صدا و سیمای ایران باشد؟برای پاسخ به این سؤال باید بررسی بیشتری نسبت به ماهیت هیأت حسین جان داشته باشیم.هیأتی که شاید بتوان آن را یکی از مراکز اصلی تجمع انصار حزب الله، بسیجیان و مذهبیون سیاسی بازار تهران دانست. در این هیأت ردپای واضحی از بانیان نمایش کارناوال عاشورای 76، حمله کنندگان به خاتمی و عبدالله نوری،عوامل حادثه 18 تیر کوی دانشگاه، دار و دسته هفته نامه های شلمچه، دوکوهه و یالثارات، بسیجیان پایگاه مقداد،پاسداران و نیروهای قرارگاه ثارالله واعضای هیأت رزمندگان اسلام وجود دارد که جملگی جزء نیروهای سرکوبگر بعد از انتخابات 88 هم به شمار میروند.شاید این افراد را بتوان فدائیان رهبر و مریدان حاج منصور ارضی و شاگردانش دانست که با لحن مداحی او و نعره هایش گاه غمگین و گاه خشمگین میشوند و خوب که بنگریم درمیابیم که واقعه 26 بهمن 83 تنها شعله ای نیست که هیأت حسین جان و منبر موعضه حاج منصور ارضی بر خرمن این مملکت زده است. حاج منصوری که در دوران اصلاحات بر روی همین منبر به شکایت از پوشش جوانان جامعه و روابط آزاد آنان،از خداوند برای مسئولین فرهنگی جامعه طلب مرگ کرد بر خلاف خودش که به شهادت رفقای دوران جوانی اش در سالیان دور در لباس دامادی ظاهری کاملاٌ غربی داشت و البته جوانان مریدش هرگز آن قیافه را از او ندیدند