اما خامنه ای همچنان زنده است و از شوق شهادت می گوید

سی سال پیش از این، بعد از مرگ آیت الله طالقانی در سال 58 یک سید بیمار که آرزوی شهادت در راه اسلام را داشت ولی این آرزو برایش محقق نمی شد، جای او را در منبر نماز جمعه تهران گرفت، با تند رویهایش دیکتاتوری چون صدام را تحریک به حمله به ایران کرد، در این جنگ سیصد هزار هموطن، عموماً از جوانهای این مرز و بوم کشته شدند، ده سال بعد هم او و دار و دسته اش مو جبات مرگ بیش از چهار هزار زندانی سیاسی را فراهم کردند. ده سال پس از آن مریدان او دانشجویان را کشتند و قلع و قمع کردند و او نزد همان مریدان، قائد و مولایش را شاهد گرفت و باز از آرزوی شهادت گفت و مریدانش گریستند، ده سال دیگر گذشت، فدائیان او سهراب و محسن وجوانان دیگر را کشتند و عجبا باز او بود که نزد پیشمرگانش امام غایبش را شاهد گرفت و از شوق شهادت گفت و گریست، و پیشمرگانش با او گریستند و این بار برای انتقام دستهای آنان به خون فرشته آزادی آلوده شد،ندا پرکشید اما خامنه ای همچنان زنده است و از شوق شهادت می گوید