دو هفته گذشت وتنها کسانی که میرحسین و رهنورد را دیده اند، قاتلین داریوش و پروانه فروهر هستند

حجت بر ما تمام است، این بار برای سه شنبه های اعتراض به برنامه ریزی نیاز داریم، از این به بعد باید نقشه تهران را روبروی خود قرار داده و تاکتیکی عمل کنیم. افرادی که اطلاعات و نکات خاصی در موارد زیر و سایر موارد مفید دارند ، لطفاً آگاهسازی کنند

موقعیت استراتژیک خیابانهای مرکز شهر ، مناطق کوری که مستعد تظاهرات مؤثر هستند، ، پایگاهای مهم سرکوبگران از قبیل قرارگاه ثارالله، دانشگاه امام علی، پایگاه مقداد وغیره ، بهترین راه ضربه زدن به صدا و سیما- استفاده از نقشه واقعاً مفیده، یادمان باشد سرکوبگران هم برای آرایش نیروهایشان از نقشه شهر استفاده میکنند

یک پیشنهاد : هر فرد یک بادکنک سبزدر دهم اسفند، نتیجه: آسمان تهران پر از بادکنک سبز

می توانیم به مناسبت تولد میرحسین هرکدام یک بادکنک سبز را به هوا بفرستیم، از داخل منازل هم میتوان این کار را کرد.اگر بادکنک هم نبود، با یک پلاستیک معمولی سبز رنگ که با گاز شهری پر شده باشد میتوان این کار را انجام داد

آیا میدانید که .... ؟؟ در خصوص اهمیت صدا و سیما برای حکومت

صدا و سیمای جمهوری اسلامي در چند سال گذشته مانورهای بسیاری را برای آمادگی در لحظات بحرانی برگزار کرده است.در استانهای کلیدی کشور علاوه بر مرکز اصلی صدا و سیما پایگاهای بحران وجود دارد که از طریق فیبر نوری به پایگاه بحران تهران متصل است تا در صورت از کار انداختن شبکه های ایران از روی ماهواره توسط کشورهای غربی، در مواقع حیاتی جامعه را از نظرخبررسانی کنترل کند. آیا میدانید که یکی از مهممترین عوامل توسعه زیرساختهای ارتباطی در چند سال اخیر از قبیل پروژه فیبر نوری کنترل امنیتی جامعه در مواقع حساس بوده است.آیا میدانید که پیام تسلیت مسئولین جمههوری اسلامی به مناسبت کشته شدن کارکنان مراکز اتمی ایران در صورت حمله هوایی به صورت ضبط شده و آماده پخش از این مراکز بحران تهیه شده است.
اما با تمام این تفاسیر حکومت نسبت به مرکز اصلی جام جم در تهران بسیار حساس بوده و اهمیت حفظ آن را بارها در جلسات امنیتی خصوصی اش مطرح میکند

به نام کردستان

چرا جمهوری اسلامی در مورد صانع ژاله حساس بود و دست به شهید دزدی زد؟ کاملاً روشن است چون ژاله کرد بود.
رژیم شدیداً از قیام مردم کردستان واهمه دارد، با خروش کردها آنها تمرکز خود را در کنترل تظاهرات تهران از دست می دهند . تمام نمایشهای رسانه ای و خیابانی از صدور کارت بسیجی جعلی گرفته تا تششیع ژاله توسط قاتلینش و نمایشهای ساختگی و مضحک این چند روز تلویزیون در پاچه خواری از مردم کردستان همگی نشان از وحشت حاکمیت از خشم هموطنان کرد دارد.

پیش به سوی پاستور

همیشه پیشنهاداتی برای نزدیک کردن صدای اعتراضات به محل صدا و سیما یا بیت رهبری بود، آیا حصر خانگی موسوی و رهنورد بهترین فرصت و بهانه برای حرکت به سمت خیابان پاستور در روز یکشنبه نیست؟

درخواست از صدا و سیما برای پخش تصاویر فتنه گران با شعار " مبارک ، بن علی، نوبت سید علی" جهت رسوایی سران فتنه

یادمان باشد ، صدا و سیما در تمامی اعتراضات بعد از انتخابات شدیداً شعارها و تصاویر ضد خامنه ای را سانسور کرده است.
.

دلیل اصلی نشان دادن عکس پاره شده خمینی در 16 آذر پارسال: لگدکوب کردن عکس خامنه ای در 13 آبان که هرگز از صدا و سیما پخش نشد.
دلیل اصلی عصبانیت امروز رژیم : شعار " مبارک،بن علی، نوبت سید علی" که از صدا و سیما پخش نشد.

دلیل اصلی علم کردن موضوع حرمت شکنی عاشورا : شعار بی سابقه " مرگ بر اصل ولایت فقیه" که در کنار تصاویر سوت و کف زدن از صدا و سیما پخش شد، تا این شعار را در کنار حرمت شکنی عاشورا قرار دهند، وگرنه هرگز پخش نمی شد.

اگر بعد از عاشورای پارسال قرآن بر سر نیزه کردند و یه آخوندی مثل علم الهدی جلوی جمعیت بر فرق سرش کوبید، به خاطر شعار "مرگ بر اصل ولایت فقیه" بود، نه به خاطر امام حسین.

مصیبت بزرگ برای رژیم فروریختن کاریزمای خامنه ای در برابر طرفداران سینه چاکش است.

نکاتی در مورد تظاهرات 25 بهمن

نکاتی در مورد تظاهرات 25 بهمن
خط 4 مترو برای چند ساعت تعطیل شد،در واقع مسافرانی را که ایستگاه صادقیه سوار کرده بودند، در ایستگاه پیچ شمیران پیاده کردند
عبور و مرور اتوبوس بی آر تی مختل شد،
با نبود مترو و اتوبوس ناوگان حمل ونقل تهران خصوصاً در مسیر اعتراضات فلج شده بود.
ارتباطات همراه اعم از خطوط معمولی، همراه اول و ایرانسل قطع شد.
حالت خشن صدای فردی که بسته بودن ایستگاههای مترو را اعلام کرد حاکی از دخالت حضوری نیروهای امنیتی در مرکز مترو بود.
چند هلی کوپتر بر فراز میدان آزادی پرواز میکردند.

این بار بسیجیان و لباس شخصیها عموماً با لباس لجنی سپاه و بعضی هم با لباس مبدل-شبیه جوانان معترض البته به صورت آشکار- وارد صحنه شده بودند
با توجه به محوریت سرکوب در امتداد میدان امام حسین تا انقلاب ، خیابانهای فرعی به صحنه اصلی مبارزه و شعارهای ضد دیکتاتوری بدل شدند